Ruud Starke

In mijn werk onderzoekt het existentiële landschap: de aarde als stille getuige van tijd, transformatie en menselijk bestaan. Ik ben geïnteresseerd in de diepere lagen van de aarde als levend archief, een plek waar sporen van evolutie, verval, geweld, ritueel en wedergeboorte zich ophopen. De bodem is niet slechts een fysieke ondergrond onder onze voeten, maar een drager van herinnering. Zij bewaart wat verdwenen en getransformeerd is en wat nog moet ontstaan. De landschappen die ik creëer zijn geen weergaven van bestaande plekken. Het zijn denkbeeldige gebieden - fragmenten van een onbekende geografie waarin natuur en menselijke aanwezigheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Een beschadigd oppervlak, een afdruk, een contour of een nauwelijks herkenbare organische vorm kan verwijzen naar iets wat ooit bestond of naar iets dat nog in wording is. Evolutie zie ik niet als een rechte lijn, maar als een cyclisch en onvoorspelbaar proces van verandering en aanpassing. Binnen dit proces bestaan schepping en vernietiging, leven en dood, orde en wanorde tegelijkertijd. De aarde/het landschap wordt zowel getuige als deelnemer aan deze voortdurende beweging. De menselijke aanwezigheid blijft bewust onvolledig. In plaats van de mens rechtstreeks af te beelden werk ik met sporen, fragmenten, indrukken van afwezigheid. Hierdoor ontstaat een sfeer waarin stilte spanning draagt en het vertrouwde iets vervreemdend krijgt. Het vrouwelijke neemt binnen mijn werk een bijzondere positie in. Zij vertegenwoordigt een kracht van continuïteit, transformatie en nieuw leven, en staat vaak in spanning tot het mannelijke. De titels van mijn werk verwijzen naar fictieve vindplaatsen en hun registratie/documentatie, alsof ieder schilderij een fragment is dat afkomstig is uit een onbekende plaats, Tijd of beschaving. Ik werk met materialen als olieverf, oilstick, aquarel, schimmel- en plantenextracten, bijenwas en zeezout maar ook hout, siliciumcarbonaat en aluminium. Deze materialen dragen hun eigen processen van erosie, absorptie, verval en conservering in zich. Ze worden onderdeel van de taal van het werk en laten de materie zelf spreken over tijd, kwetsbaarheid, transformatie en bestaan.