Zelfportret van een schijnbeeld

Ik schilder mijn gezicht op de achterkant van de tijd waar elke lijn verdwijnt nog voordat zij een naam krijgt Mijn ogen kijken terug naar iemand die ik nooit ontmoette een lichaam vol herinneringen aan dingen die misschien niet gebeurden Ik draag mijn huid als een zorgvuldig bewaarde leugen en noem de stilte mijn meest waarachtige taal Wanneer het licht verdwijnt blijf ik achter niet als mijzelf maar als het beeld dat ik van mijzelf heb leren geloven.